Geschreven door Tim Nijhof We zitten op het moment van schrijven nog net in een interbellum: een periode tussen twee Grand Slams. Na Wimbledon, waar de laatste bal op 9 juli werd geslagen, trad een windstilte in, die voortduurt tot 28 augustus. Dan gaat de US Open van start en haalt de wereld opgelucht adem. 

Anderhalve maand lang hebben we in een Grandslamstille periode gezeten. Het was somber, duister en niets kon ons opbeuren. De hardcourttoernooitjes in de Verenigde Staten die elkaar in rap tempo opvolgden waren surrogaat. We snakten naar ‘the real thing’. In deze wereld van grote onzekerheden klampten we ons vast aan de dingen die er echt toe doen. Niets zo mooi als een Grand Slam.  Het grote moment komt dichterbij en de nervositeit neemt toe. Alsof we in de rij staan voor een kermisattractie. Zenuwachtig wippen we heen en weer tot de poorten van Flushing Meadows worden geopend. Tegelijkertijd begint het grote speculeren. Wie o wie heeft de beste vorm, vragen we ons af.  Bij de mannen verloor Roger Federer onlangs op alles behalve majestueuze wijze van Andy Murray, het neemt niet weg dat hij klaar is om opnieuw zijn troon te bestijgen. Uiteraard zijn er andere kapers op de kust. Zoals Rafael Nadal. We moeten afwachten of de Spaanse outlaw rijp genoeg is om de Fed-Express op hardcourt te doen ontsporen. De resultaten van ‘Rafa’ op hardcourt zijn niettemin bemoedigend. En onderschat Andy Roddick niet, die twee toernooien op de Amerikaanse tour op zijn naam schreef. Op een snelle ondergrond is de acemachine altijd gevaarlijk.  En hoe zit het met de gigant, Andre Agassi? Voor het laatst mag het publiek hem aanschouwen. Nog één keer de kale schedel, de geconcentreerde blik, de kromme beentjes, de bliksemreturns en wie weet, de kushandjes. Het is waar, hij is op, deze oude krijger. De Las Vegas Kid zal het laatste toernooi waar hij als professional aan meedoet niet winnen, maar we zijn dankbaar voor wat hij ons heeft gegeven. Meer dan vijftig toernooien, waaronder acht Grand Slams, was hij de sterkste.  Boven alles blijft zijn speelwijze ons bij. Agassi is en blijft de enige speler ter wereld die nooit een warming-up nodig heeft gehad om op stoom te raken. De man kwam de baan op en begon eenvoudigweg als een bezetene te rammen, net zolang tot zijn tegenstanders murw waren gebeukt.  Zie daar het geheim van zijn succes. Het veld was zijn tuin, de lijnen en het net waren zijn planten, de fans waren zijn buren. Hij deed het overal en altijd op zijn manier. Hem maakte het niets uit. De omgeving, de belangen, de druk, het deed hem niets. Als hij wekelijks in bushokjes had gespeeld, was hij ook uitblinker geweest. Daarom Andre, dank. Tot ziens. Het ga je goed.  Bij de vrouwen kan Kim Clijsters haar titel niet verdedigen vanwege een polsblessure. De hoop van het thuispubliek is gevestigd op de zusjes Williams, maar het zal geen gemakkelijke klus worden voor de over het paard getilde parttimers, nu Mauresmo de smaak van het winnen te pakken heeft.  Tot zover de bespiegelingen. De ballen worden opgepompt en de rackets extra goed bespannen. De namen van de spelers zoemen in het rond. We zijn klaar voor de laatste klassieker van het jaar. O Grand Slam, waar was je al die tijd? Beloof ons één ding: laat ons nooit meer in de steek.  NB: na de US Open moeten we opnieuw wachten. De Australian Open begint halverwege januari. Het lijden is oneindig.