Geschreven door Tim Nijhof

Kleren maken de man, zegt men. Als dat adagium klopt, dan is Richard Krajicek volgens de publieke opinie momenteel meer man dan hij ooit geweest is. Tijdens zijn tenniscarrière reisde de lange Heemskerker in sporttenue de wereld over. Het Nike-teken werd een verlengstuk van zijn lichaam.

En hij vond het lekker. Heerlijk, die witte sokken. Als hij ze niet van zijn sponsor zou krijgen, dan zou hij ze massaal inslaan bij de Hema. Vlak na zijn aantreden als toernooidirecteur in Ahoy moet de voormalige Wimbledonwinnaar zich daarom ongelukkig hebben gevoeld. Vroeger was het anders. Dan stond hij op, deed de gordijnen open – Daphne mocht doorslapen – en keek de stralende zomerzon van, pak hem beet, Sydney in de ogen.

Vervolgens graaide hij een broekje, een t-shirtje, een paar sokken en een paar sportschoenen bij elkaar en binnen no-time was hij klaar voor weer een fantastische tennisdag. Tegenwoordig moet de lange Krajicek zich in driedelig kostuum hijsen. Het jasje valt niet lekker, de stropdas kronkelt zich als een wurgslang om zijn keel en de schoenen knellen.Maar het staat hem goed. Kleren maken immers de man. Hij lijkt ook voor een pak geboren. Het past bij hem, dat valt niet te ontkennen. Althans, zo lijkt het op het eerste gezicht. Krajicek is iemand die een pak een bepaald aanzien geeft. Hij draagt het losjes, met een zekere nonchalance, maar toch ook natuurlijk stijlvol. Als je hem ziet denk je: ja hoor, pakkendrager. Gelooft u mij nou maar, hij acteert. En dat doet hij zo goed en overtuigend, dat hij er zelf intrapt. De waarheid is anders. Krajicek is een man die in sportkleding thuishoort. Trainingspakkie, t-shirtje en witte sokken. Vooral witte sokken. Zou zo’n pak eigenlijk weten dat het gedragen wordt door een tenniskampioen? Vast niet. Pakken weten niets.

Of doen alsof ze niets weten, dat kan ook nog.

Het zijn hooghartige en ongeïnteresseerde producten met een onovertroffen air. “Hoezo tenniskampioen? Dat heeft toch niets met uitstraling te maken?”, hoor je ze mompelen. Het lef. Het gore lef. Wie denk je wel niet dat je bent, zo vraag ik mij dan af. Dat loopt daar maar onkreukbaar te zijn, nooit kunnen we ons bescheuren om een oneffenheid. Geen wilde plooien of kragen die uit de band springen. Het is triest. Het perfectionisme van pakken is weerzinwekkend.
 
Ze zijn feitelijk niet van deze wereld. Pakken komen ook nooit eens op de proppen met een origineel statement. Ze teren volledig op hun onaantastbaarheid. En het mooie is: ze komen ermee weg. Niemand doet ze wat. Zonder pak hoor je er nu eenmaal niet bij, oordeelt de goegemeente.
Onze kledingetiquettes schrijven een zakenman een pak voor, oké, maar voor Krajicek moeten we een uitzondering maken. Dit is dan ook gericht aan de pakkenmaffia: scheer u weg! Laat onze Wimbledonkampioen met rust. Een man die zijn lichaam heeft geteisterd voor geld en aanzien en ter meerdere eer en glorie van het vaderland (jaja!). En dat in die volgorde. Geef deze arme ziel een abonnement op een tenniskloffie en laat hem lekker lijzig door de gangen van Ahoy slenteren.