Geschreven door Tim Nijhof In de tennissport is sinds dit jaar ‘Hawkeye’ ingevoerd. Een elektronisch oog waarmee je kunt zien of ballen in of uit zijn. Spelers mogen er tijdens wedstrijden een beroep op doen wanneer ze twijfelen over de beslissing van de umpire. Het levert een enerverende strijd op tussen sporter en scheids. 

De toeschouwers worden naar het beeldscherm gezogen, de spanning wordt opgebouwd, het spektakel is eindeloos. We volgen de route die de bal heeft afgelegd in slow motion. De gele komeet neemt een aanloop, waarna hij zich opmaakt voor de landing. Geruisloos en stoïcijns is hij.  Vluchten kan niet meer, alibi’s zijn zinloos, het bewijs is onomstotelijk. Dat weten we al. Ademloos kijken we toe. De climax nadert. Hij daalt, daalt nog meer en dan …. raakt hij de grond. Dames en heren, we hebben een afdruk. Geroezemoes. Hoor, daar klinkt het vonnis: in. De menigte brult zoals zij nooit eerder heeft gebruld.  Hawkeye is behalve een modern sportsnufje een personage dat tot leven is gekomen in de boeken van schrijver James Fenimore Cooper. Hawkeye is een woudloper die talloze avonturen beleeft met zijn bloedbroeder Chingachgook. Deze laatste staat bekend als de laatste der Mohikanen. Vooral zijn strijdkreet wordt gevreesd. Waahoei! Hawkeye betekent overigens Haviksoog.  Maar dit terzijde.  Hawkeye, de nieuwe scherprechter in het tennis, geeft zoveel jus aan de sport, dat ik mij afvraag hoe we al die jaren zonder hebben gekund. Waarom heeft hij niet eerder zijn intrede gedaan? Het is een prangende kwestie waar een uitgebreid onderzoek naar moet worden verricht. De schuldige moet zwaar worden bestraft. Wegens onthouding van entertainment, een ernstig misdrijf.  Voor de scheidsrechters is het sneu. Die hebben toch al een dubieuze rol. Handen schudden, trap beklimmen, niet teveel naar beneden kijken – hoogtevrees - controleren of de microfoon het doet, stand melden – het woordje ‘love’ moet daarin altijd voorkomen, ongeacht of iemand nul punten heeft of niet -, middels een ferm en duidelijk ‘time’ aangeven dat het luieren voorbij is, af en toe een bal in of uit geven, daarbij heel zelfverzekerd kijken, de toeschouwers vriendelijk doch dringend vragen of ze hun mobiele telefonieterreur achterwege willen laten, zonnebrandolie op het lichaam smeren, neus daarbij niet vergeten, bruin worden, of rood, stropdas goed doen, uiltje knappen, wakker schrikken, kappen nou met die mobieltjes, controleren of de trap wel stevig genoeg is, naar huis bellen, zwaaien – ja, ik ben op tv -, opnieuw handen schudden en tot slot voorzichtig afdalen. Zie daar het draaiboek van de umpire.  Er zijn mensen die de ‘tennisscheids’ lui noemen. Dat gaat ver. Maar hij wekt nou ook niet bepaald de indruk dat de stress door alle werkdruk op de loer ligt. En dat heeft invloed op zijn status. Nu hij kan worden overruled door de computer - lees: speler – staat zijn gezag nog meer ter discussie.  Het zijn zware tijden voor de umpire. Dat neemt niet weg dat het schitterend zou zijn wanneer de Wimbledonfinale door Hawkeye zou worden beslist. Nadal tegen Federer, vijfde set. 9-8 voor de Spanjaard, Federer moet op eigen service een matchpoint toestaan. Het wordt bevochten in een rally.  Een Zwitserse kanonskogel. Scheidsrechter callt: in. Nadal priemt met zijn wijsvinger in de lucht. ‘Nonono’, zegt hij. ‘Ik geloof er niets van. Nada. Ik wil het zien.’ De techniek doet zijn werk. Gebiologeerd kijkt de wereld naar de bal. Hij maakt zijn statement: uit. Nadal heeft wel iets weg van een indiaan, niet? Waahoei!