Geschreven door Tim Nijhof 

Ik zal het maar meteen toegeven, dan hebben we dat gehad: ik heb moeite met het huidige damestennis. Voordat ik word platgewalst onder de verwensingen: staakt uw wildgeraas. Het heeft niets te maken met het damestennis als zodanig, dat kan namelijk best aantrekkelijk zijn. Mij bekruipt alleen het gevoel dat steeds dezelfde vrouwen doordringen tot de laatste 16 op een Grand Slam of een groot WTA-toernooi.

Maar dat is nog niet het ergste.

  

Bij mij heeft ook de onwrikbare gedachte vlam gevat dat het damestennis heden ten dage bestaat uit kirrende en kreunende mannequins. Daarom kijk ik er zelden naar. Het lijkt of het er om gaat wie tijdens de rally's de meeste decibellen uitstoot en wie de meest buitenissige kledingcollectie weet te presenteren. Degene die de beste slagen in huis heeft, die zich ‘slechts’ helemaal op het spel stort en niet eens vijftig verschillende tenues per opslagbeurt heeft, ach, dat is een stumper.

  

Dat paradeert maar, slaakt gilletjes, smijt rackets op de grond als het even tegenzit en werkt in de pauzes de make-up bij… Stuitend, dat is het. Dat dit een vooroordeel is hoeft u mij niet uit te leggen. Ik zit dit nu zo op te schrijven vanuit mijn luie leunstoel en concludeer, scherp als ik ben: ‘Dit is wel erg vooringenomen. Mag het een onsje minder? Bekrompen zwartkijker....’

  

Van belang in deze is echter het volgende: blijft het bij deze plotselinge en tevens onverwachte zelfreflectie? Gelukkig kan ik u geruststellen: 'neen', beste lezers - en overigens bedankt dat u weer in zulke groten getale mijn stukje aan het lezen bent. U bent werkelijk onbetaalbaar -, driewerf ‘neen’.

  

Ik denk verder.

  

‘Heb ik het wel bij het goede eind’, hoor ik mezelf sombertjes smoezelen. In al mijn grootsheid - ik ben niet meer te houden nu, ik deins nergens meer voor terug - kom ik tot de volgende slotsom: misschien ben ik tekort door de bocht gegaan. Welke bocht, zult u zich afvragen? Hoezo bocht? Dat is dus heel flauw van u, deze discussie gaan we hier nu niet oprakelen. Leidt alleen maar af.

  

Waar het om gaat is dat ik bedacht: noem ze nu eens op, die irritante damestennissers. Hoeveel zijn het er? Als ze zo overheersend zijn, dan moet je er zonder moeite een stuk of tien kunnen opdreunen. Mijn hersens knarsten, mijn tanden kraakten: deze ogenschijnlijk simpele opdracht bleek niet het peulenschilletje te zijn waarop ik hoopte.

  

Enfin, ten einde raad pakte ik de top tien van de wereldranglijst erbij en zag daar de namen Sjarapova en Hingis staan. Koude rillingen dansten de polka op mijn rug. Deze speelsters hebben het begrip 'onuitstaanbaar' een nieuwe dimensie gegeven. In mijn ogen dan. Waarom? Om alle, of in ieder geval enkele van de hierboven beschreven redenen: kirren, kreunen, make-up, et cetera, et cetera…

  

Maar buiten dit tweetal kon ik eigenlijk niemand bedenken. In de top tien bevinden zich verder onder meer een Tsjechische, buiten Sjarapova nog een paar andere Russinnen, een Belgische nummer 1, enzovoorts, enzovoorts. Geen van allen personen die het vuil onder je nagels vandaan krabben. Naar mijn uiterst bescheiden mening, tenminste…. Merk wel op dat ik hier expres de ellendige zussen Williams buiten beschouwing laat, want die zijn dehors catégorie, qua ergerlijkheid.

  

Weet u waarom ik nou werkelijk van gedachten veranderde? Ik heb onlangs het einde van de partij Mauresmo tegen Stosur gezien. Heroïsche veldslag, zinderend tot de laatste stofwolk. Stosur won met 7-5, 6-7, 7-6 en ik was erbij, live voor de buis. Het was een feest voor de zintuigen.

  

Waarom zijn vooroordelen vooroordelen? Omdat het oordelen zijn zonder kennis. Nu pas heb ik kennis. Ik weet nu: het vrouwentennis is machtig. Mauresmo regeert. Stosur for president. Niets zo mooi als het gruwelijke damestennis.