Geschreven door Tim Nijhof

Russen.

De zinnen die u nu gaat lezen zijn volstrekt ridicuul en niet te vergeten nutteloos en zullen u naar alle waarschijnlijkheid koud laten. Ik kan u uw ijzigheid niet kwalijk nemen. Nou ja, misschien kan ik het wel, maar dat doet er nu niet toe. Ik begin toch ‘gewoon’ met schrijven. Zo koppig ben ik dan ook wel weer.

Herstel, ik was al begonnen en ga bij deze onverstoorbaar verder. Hoor eens, dat u hier niet op zit te wachten betekent niet dat ik dan maar het toetsenbord het toetsenbord laat, met mijn verwarde hoofd tegen een muur bonk, mij daarmee de woede van mijn buren – die ik overigens hoog heb zitten - op de hals haal, waarna ik gedwongen ben om me in een duistere en onaangename grot terug te trekken.
Dat zou u goed uitkomen, ik weet het – u bent zo doorzichtig - , maar zo makkelijk komt u er niet vanaf. Met alle Chinezen maar niet met dezen. Maar we hadden het niet over Chinezen, we hadden het over Russen. In de top tien van de WTA Tour-ranking staan maar liefst vier Russinnen. Er zitten er zes bij de eerste twintig.
Waar zijn ze vandaan gekomen? Uit een roman van Dostojewski soms? Het zou vreemd zijn, maar onwaarschijnlijk is het niet. Ik weet niet of u de grote schrijver Dostojewski kent, maar de personages in zijn boeken hebben iets waanzinnigs over zich. Ze gaan ergens onder gebukt, maar blaken niettemin van de levenslust. En de meeste van hen, zo niet alle, hebben een overeenkomst: ze zijn Rus.
Zo op het eerste gezicht draagt de gemiddelde Rus een masker van stugheid, vindt u niet? Het is een masker, omdat onder die façade de sensatie borrelt. Russen hebben mysterieuze trekjes en scheppen daar plezier in. De sadisten. Ze laten zich niet zonder slag of stoot verklaren. Het vergt moeite om ‘de Rus’ te ontrafelen. Neem mijn goede vriend Igor. Hij, al zijn hele leven een Rus, is van hetzelfde laken een pak. Als ik dit aan hem laat lezen, dan lacht hij zich ongetwijfeld een kriek.
Van binnen dan, want hij zal zijn vreugde om mijn stompzinnige gepsychologiseer nooit tonen. Hij sterft nog liever, de ezel. Maar ik heb hem door, want ik heb Dostojewski gelezen. Wat weet ik van de Russische toptennisters, zult u zich afvragen? Ogenschijnlijk niets. Maar de toevoeging ‘schijnlijk’ verraadt het al, schijn bedriegt. Vooruit, omdat u aandringt geef ik toe dat ik ze niet persoonlijk ken.
Bij Maria Sharapova (de nummer drie van de wereld),  Svetlana Kuznetsova (de nummer vier), Anna Chakvetadze (de nummer zeven) en Elena Dementieva (de nummer negen) loop ik niet de deur plat. Daar, het is gezegd. In feite ben ik dus onwetend. Tegelijkertijd weet ik alles. Ik ben blind en toch kan ik zien.
Gelooft u mij nou maar, het duurt niet lang meer voor we een Russische nummer één hebben. En of het nou Sharapova, Kuznetsova of een andere ova is, dat moet de toekomst uitwijzen. Die dames zijn te goed voor de rest. Hun geveinsde desinteresse maakt hen juist gevaarlijk. In werkelijkheid worden ze gedreven door een soort energie die maakt dat ze tot hallucinerende hoogten kunnen stijgen. Niemand kent de ware kracht van de Russinnen. Behalve de grote Dostojewski, Igor en ik.